De Krijtman – C.J. Tudor

Tudor werd geboren in Salisbury en groeide op in Nottingham. Ze stopte op haar zestiende met school en had daarna diverse baantjes. Het idee voor De Krijtman volgde jaren later, toen haar dochter een doos stoepkrijt voor haar verjaardag kreeg. Haar dochter tekende krijtmannetjes op de oprit voor het huis, iets wat ook precies terug komt in het verhaal. De Krijtman is het debuut van Tudor, waarbij de vertaalrechten maar liefst verkochten werden aan 39 landen. Van A.W. Bruna Uitgevers mocht ik dit boek lezen, eerder las ik van deze uitgeverij onder andere de boeken Drie Wensen en De Brabander Bakt.

De Krijtman is de langverwachte thriller van Tudor. Het verhaal gaat over Eddie, de hoofdpersoon, die we kunnen volgen in twee verhaallijnen. De ene verhaallijn vindt plaats in 1986, als Eddie 12 jaar is en de andere vindt plaats in 2016. De beide verhaallijnen wisselen zich om het hoofdstuk af. Centraal in beide verhaallijnen staat niet alleen Eddie, maar ook zijn vriend(inn)en, die samen een hechte groep vormen. Ook nemen de krijtmannetjes in beide verhaallijnen een belangrijke plaats in. Daar waar ze als 12-jarige vrienden gewoon onschuldig geheime boodschappen (in de vorm van krijtmannetjes) tekenen op elkaars stoep en Eddie op de kermis voor het eerst De Krijtman ontdekt, loopt dit 30 jaar later uit tot een onthulling van enkele schokkende gebeurtenissen.

De proloog is kort, maar krachtig. Wat een lekker begin, als je leest “Het hoofd van het meisje rustte op een hoopje oranjebruine bladeren….. De rest van het lichaam lag buiten bereik…” Altijd fijn, die horrorstukjes. Als lezer kom je, gedurende de voortgang van het boek, steeds meer onduidelijkheden, vragen en wendingen van situaties tegen. En, dat is precies wat mij als lezer een onprettig gevoel gaf. Hoe verder ik kwam ik het boek, des te meer ik me aan het afvragen was wat voor verhaal ik aan het lezen was. Al die informatie, de twee verschillende tijdlijnen, het tussentijds oplossen van de vraagtekens in het verhaal… Aan het eind van het verhaal had ik geen voldaan gevoel. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar nee, een goed boek is De Krijtman voor mij helaas niet.

Beoordeling 3/5 sterren

 

Het labyrint der geesten – Carlos Ruiz Zafón

Carlos Ruiz Zafón, geboren in Barcelona (1964) is een van de meest gelezen en geliefde auteurs ter wereld. Nadat hij z’n carriere begonnen was met een viertal YA-romans schreef hij de roman De schaduw van de wind, tevens het eerste deel van het vierluik ‘Het Kerkhof der Vergeten Boeken’. Hij brak, door dit eerste deel, internationaal door en schreef de delen ‘Het spel van de engel’, ‘De gevangene van de hemel’ en dit laatste deel ‘Het labyrint der geesten’. Dit slotstuk mocht ik van A.W. Bruna Uitgevers lezen en recenseren, prachtig natuurlijk!

Het verhaal speelt zich hoofdzakelijk af in Barcelona, net als de eerdere drie delen en laat ook dezelfde personages weer terug komen in dit magische boek, behalve dan Alicia Gris. Alicia wordt in dit deel voor het eerst geïntroduceerd, een eigengereide dame die bij haar zoektocht verweven blijkt te zijn met die van Daniel Sempere. In 1959 wordt Alicia, door de politieke politie, naar Barcelona gestuurd om een verdwijning op te storen. De verdwenen politicus blijkt in het bezit te zijn van het boek ‘Het labyrint der geesten’, het boek dat Alicia naar de boekwinkel van Daniel leidt. Met gevaar voor eigen leven en die van hun dierbare volgen de lezers hun zoektocht.

Het vierde boek is een enorm dikke pil, 845 pagina’s dik, maar een prachtboek als dit verdiend het eigenlijk niet om minder bladzijdes te hebben. Passages van beschrijvingen die op een gedicht, op een lied doen lijken, wat kan Zafón dat toch perfect verwoorden. Zoveel gevoel in de woorden, daar word je als lezer gewoon helemaal blij van! Het is ook geen boek die je snel uit wilt hebben (ja ok, misschien wel omdat je het boek niet weg kunt leggen overigens), maar anders liever niet, want wat is het toch  afkicken als je de laatste bladzijde omslaat… Een boek dat je na doet denken, over wijsheden en herinneringen, over het leven en gedragingen van mensen. Een mooi sluitslot, een prachtige ontknoping!

Beoordeling 5/5

Ken mij niet – Nadine Barroso

Nadine Barroso (1981) volgde de lerarenopleiding en studeerde Engelse taal en Cultuur in Leiden. Ze woonde een aantal jaren in Groot-Brittannië en Rusland. Schrijven is voor haar een fijne uitlaatklep voor haar levendige fantasie en een manier om haar kijk op de wereld vorm te geven. Haar fascinatie voor rauwe menselijkheid met zijn egocentrisme, honger naar macht, seks en vermaak is terug te vinden in haar boeken. Eerder schreef zij haar debuutroman ‘Ego’.

Een krantenknipsel over een moord en een mogelijke ontvoering. Een beginzin met ‘Mijn naam is Tessa. Ik ben op zoek naar een nieuw leven.’ zorgen voor een pakkende start van het boek. Tessa is op de vlucht. Tessa is op negenjarige leeftijd ontvoert, ontvoert door een man die haar op een vreselijke manier getraumatiseerd heeft. Tessa wil haar leven, na haar ontsnapping, weer oppakken. Tessa moet overleven en kiest voor een wisselende identiteit. Waarom? Ze wordt gewelddadig als ze ziet dat andere dezelfde psychische of lichamelijke pijn ondergaan, reageert vanuit haar verleden en houdt geen rekening met haar eigen belangen. Vervolgens kan ze niet meer dezelfde identiteit blijven houden en verandert… Opnieuw en opnieuw.

Vanaf het eerste moment is mijn nieuwsgierigheid als lezer gewekt. Al snel besef ik dat het geen gewone thriller is, geen gewoon verhaal van hoofdstuk naar hoofdstuk. Het verhaal leest iets chaotisch, soms ongecontroleerd en bij vlagen zelfs wat onduidelijk. Maar, gaandeweg blijkt juist dat dit dus precies weerspiegelt hoe de hoofdpersoon zich moet voelen. Tessa, een meisje, van wie haar leven gestolen lijkt te zijn. Totaal  in verwarring en angstig. Aan de andere kant komt haar sterke kant heel goed naar voren, een kleine held, die titel kun je haar wel geven. Als lezer krijg je medelijden met haar en zou je mee willen vechten in haar strijd. Wat heeft ze veel te verduren en wat bijt ze zich door de heftige situaties heen. Dat ze andere verkiest boven zichzelf is emotioneel, zeker richting het einde van het boek.

De voorkant, daar zijn de meningen over verdeeld, als ik zo de andere recensies lees tenminste. Zelf vind ik het beeld niet aanspreken en zou ik door alleen de voorkant te zien, niet direct het boek uit de kast pakken. Daarentegen geeft het wel weer heel goed weer hoe de hoofdpersoon zich voelt. Kleine tweestrijd dus. Wat me als lezer ook minder aanspreekt zijn de ruim opgezette bladzijden (veel wit), de zeer korte hoofdstukken en de ‘maar’ 235 tellende bladzijdes. Toch staat er een dijk van een verhaal in en had ik als lezer eigenlijk niet het besef dat het maar zo’n (voor mijn doen dan) dun boek is. Dat ik aan het einde van het boek bijna in tranen was, dat zegt denk ik ook wel genoeg over de lading van het verhaal en het gevoel dat je gaandeweg voor de hoofdpersoon gaat voelen. Met name de dagboekfragmenten zorgden voor veel begrip naar Tessa. Knap van de schrijfster dat ze het verhaal zo goed en volledig heeft neer gezet!

Nu ben ik altijd erg blij met de boeken die ik mag recenseren, maar wat ik vooral een pluspuntje aan dit boek vond, is dat Nadine Barroso de moeite heeft genomen om het boek persoonlijk te signeren. Hoe leuk is dat! Ze wenste me met haar woorden niet alleen ‘Fijne feestdagen’, maar gaf ook nog de quote “Identiteit is flexibel, maar wie je bent, bepaal je altijd zelf.” mee. Prachtig!

Beoordeling: 4/5 sterren

 

Tot As – Lisa Bjurwald

Lisa  Bjurwald (1978) is een Zweedse journalist en schrijver. Ze is een expert op het gebied van xenofobie (vreemdelingenangst/vreemdelingenhaat) en rechts-extremisme. Haar boeken zijn in verschillende landen vertaald. Samen met haar collega-auteur Stieg Larsson werkte zij bij het prestigieuze tijdschrift ‘Svartvitt med Expo’. Tot As is haar eerste thriller in de Rebecka Born-serie (het tweede deel verschijnt deze maand in Zweden). Van Karakter Uitgevers mocht ik dit prachtige exemplaar lezen en recenseren.

Agente en hoofdpersoon Rebecka Born heeft eindelijk de kans gekregen om deel te nemen aan een politie-eenheid dat zich richt op het bestrijden van terrorisme en georganiseerde misdaad. De eerste zaak waar ze voor in wordt gezet, is het onderzoek naar een mysterieuze moord op twee vrouwen. De vrouwen zijn beide gruwelijk verminkt en verbrand gevonden aan een rivier. Gaandeweg blijkt dat het niet zo maar moorden zijn, maar dat er gelinkt wordt naar mensensmokkelaars, waarbij de criminele netwerken alles en iedereen in de gaten houdt tijdens het onderzoek.

Dit boek verraste me en vanaf de eerste bladzijden,  die zich afspelen op het platteland van Nigeria, heeft het m’n aandacht. In een vlot tempo volgen de (vrij korte) hoofdstukken elkaar op. De meeste hoofdstukken spelen zich af in Karlstad, een hoofdstad in het landschap van Värmland (Zweden), waarbij er enkele keer een sprong in de tijd gemaakt wordt. Dat lijkt misschien verwarrend voor de lezer, maar is het totaal niet en geeft juist een extra dimensie aan het totale verhaal.

Om spoilers te voor komen wil ik niet te veel over het inhoudelijke verhaal kwijt. Wel wil ik benoemen dat ik het echt een knap staaltje werk vind om een harde werkelijkheid te vermengen met een enorm goed thrillerverhaal. Als je deze combi zo sterk kan neerzetten, dan heb je gewoon een geweldig debuut geschreven!

Hou je van sterke thrillers, met een pakkend einde, gruwelijke fragmenten, hard en rauw, met een onderliggende boodschap naar de vreselijke problematiek van mensensmokkelaars (en voodoo), dan is dit boek zeer treffend en een aanrader.

Beoordeling: 4/5 sterren

 

 

Drie wensen – Liane Moriarty

Liane Moriarty werd in Nederland bekend door haar boek Het geheim van mijn man (2015), ook schreef ze de boeken Grote kleine leugens en Bijna echt gebeurd. Het boek Drie wensen is opnieuw uitgegeven en kwam eerder uit in 2012, overigens met een andere vormgeving, dus laat je niet foppen door dit boek wellicht voor de tweede keer aan te schaffen. Een leuk weetje is misschien dat de Drie wensen de debuutroman was van deze schrijfster. Van Uitgeverij AW Bruna mocht ik dit boek recenseren.

De Drie wensen gaat over de drie zussen Lyn, Cat en Gemma Kettle. Het geeft een kijkje in hun leven, waarbij de achterflap aan geeft dat ongeluk altijd in drieën komt. Op hun 34e verjaardag worden er door de zussen onthullingen gedaan die niet meer terug te nemen zijn.

Een fijne feel-good roman over de drielingzussen van de Kettle familie. Het verhaal is luchtig geschreven, met een vleugje humor en erg makkelijk leesbaar (soms wel wat van de hak op de tak), ideaal voor als je even niets hoeft. Zo heb ik ‘m dan ook gelezen, steeds even tussendoor, een half uurtje en niet langer, want urenlang lezen in dit boek hield ik niet vol. Een beetje langdradig en voorspelbaar. Stiekem moest ik hierdoor wel af en toe  even op de achterflap lezen wie nou ook alweer wie was. Had deze zus nou wel of geen wispelturige buien? Was ze eerder getrouwd of was dit de zus die continu haar dates af loopt. Een typische chicklit dus.

Over het einde was ik niet te spreken, maar misschien verwachtte ik wel te veel toen ik dit boek in handen had. De samenvatting op de achterflap beloofde gouden bergen (leuke verhaallijn dacht ik!), maar deze heb ik dus helaas niet gevonden. Het einde was het einde, niet meer dan dat. Voor mijn gevoel heb ik stiekem even meegekeken in het leven van drie zussen, maar dat had net zo goed op een ander willekeurig moment kunnen zijn in hun leven. Ook de titel ‘Drie wensen’ had veel meer nadruk mogen hebben in het verhaal. Jammer, want op zich is de insteek van de verhaallijn erg leuk, alleen is dit er in mijn ogen niet goed uit de verf gekomen.

Beoordeling: 2/5 sterren