Ken mij niet – Nadine Barroso

Nadine Barroso (1981) volgde de lerarenopleiding en studeerde Engelse taal en Cultuur in Leiden. Ze woonde een aantal jaren in Groot-Brittannië en Rusland. Schrijven is voor haar een fijne uitlaatklep voor haar levendige fantasie en een manier om haar kijk op de wereld vorm te geven. Haar fascinatie voor rauwe menselijkheid met zijn egocentrisme, honger naar macht, seks en vermaak is terug te vinden in haar boeken. Eerder schreef zij haar debuutroman ‘Ego’.

Een krantenknipsel over een moord en een mogelijke ontvoering. Een beginzin met ‘Mijn naam is Tessa. Ik ben op zoek naar een nieuw leven.’ zorgen voor een pakkende start van het boek. Tessa is op de vlucht. Tessa is op negenjarige leeftijd ontvoert, ontvoert door een man die haar op een vreselijke manier getraumatiseerd heeft. Tessa wil haar leven, na haar ontsnapping, weer oppakken. Tessa moet overleven en kiest voor een wisselende identiteit. Waarom? Ze wordt gewelddadig als ze ziet dat andere dezelfde psychische of lichamelijke pijn ondergaan, reageert vanuit haar verleden en houdt geen rekening met haar eigen belangen. Vervolgens kan ze niet meer dezelfde identiteit blijven houden en verandert… Opnieuw en opnieuw.

Vanaf het eerste moment is mijn nieuwsgierigheid als lezer gewekt. Al snel besef ik dat het geen gewone thriller is, geen gewoon verhaal van hoofdstuk naar hoofdstuk. Het verhaal leest iets chaotisch, soms ongecontroleerd en bij vlagen zelfs wat onduidelijk. Maar, gaandeweg blijkt juist dat dit dus precies weerspiegelt hoe de hoofdpersoon zich moet voelen. Tessa, een meisje, van wie haar leven gestolen lijkt te zijn. Totaal  in verwarring en angstig. Aan de andere kant komt haar sterke kant heel goed naar voren, een kleine held, die titel kun je haar wel geven. Als lezer krijg je medelijden met haar en zou je mee willen vechten in haar strijd. Wat heeft ze veel te verduren en wat bijt ze zich door de heftige situaties heen. Dat ze andere verkiest boven zichzelf is emotioneel, zeker richting het einde van het boek.

De voorkant, daar zijn de meningen over verdeeld, als ik zo de andere recensies lees tenminste. Zelf vind ik het beeld niet aanspreken en zou ik door alleen de voorkant te zien, niet direct het boek uit de kast pakken. Daarentegen geeft het wel weer heel goed weer hoe de hoofdpersoon zich voelt. Kleine tweestrijd dus. Wat me als lezer ook minder aanspreekt zijn de ruim opgezette bladzijden (veel wit), de zeer korte hoofdstukken en de ‘maar’ 235 tellende bladzijdes. Toch staat er een dijk van een verhaal in en had ik als lezer eigenlijk niet het besef dat het maar zo’n (voor mijn doen dan) dun boek is. Dat ik aan het einde van het boek bijna in tranen was, dat zegt denk ik ook wel genoeg over de lading van het verhaal en het gevoel dat je gaandeweg voor de hoofdpersoon gaat voelen. Met name de dagboekfragmenten zorgden voor veel begrip naar Tessa. Knap van de schrijfster dat ze het verhaal zo goed en volledig heeft neer gezet!

Nu ben ik altijd erg blij met de boeken die ik mag recenseren, maar wat ik vooral een pluspuntje aan dit boek vond, is dat Nadine Barroso de moeite heeft genomen om het boek persoonlijk te signeren. Hoe leuk is dat! Ze wenste me met haar woorden niet alleen ‘Fijne feestdagen’, maar gaf ook nog de quote “Identiteit is flexibel, maar wie je bent, bepaal je altijd zelf.” mee. Prachtig!

Beoordeling: 4/5 sterren