Het negende gebod – Chris Houtman

Chris Houtman was na een carrière in het Amsterdamse Theater jarenlang werkzaam als eindredacteur en scenarioschrijver. Hij maakt daar onder meer programma’s als ‘Taxi’. Daarnaast regisseerde hij verschillende theaterproducties en was hij betrokken bij historische festivals. Zijn debuutthriller ‘Akte van Berouw’ kwam in 2017 uit en mocht ik al eerder recenseren (recensie Akte van Berouw). Dit boek kreeg toentertijd al vijf sterren van mij. Deze keer ontving ik van Karakter Uitgevers de tweede thriller van Chris Houtman ‘Het negende gebod’. Benieuwd of deze net zo goed is als het eerste boek?

Samuel Rosenthal is een 81-jarige antiquaar, handelt in zeer zeldzame boeken en heeft een select gezelschap aan particuliere verzamelaars. Dan wordt er bij hem een onbekende tekst van de Romeinse schrijver Plinius de Jongere te koop aangeboden. Er zijn drie grote partijen die interesse hebben en een plan bedenken hoe ze dit zeldzame stuk kunnen over nemen.

Tegelijkertijd is scenarioschrijfster Ester van Baerle bezig met het maken van een film over de vrouwenhaat binnen de Rooms-Katholieke kerk op basis van precies hetzelfde document als dat Samuel Rosenthal te koop ontvangen heeft. Ze wil inhoudelijke informatie inwinnen bij haar vroegere professor, een expert op het gebied van manuscripten, maar als ze bij hem langsgaat vindt ze hem dood in z’n werkkamer aan.

Een zeer intrigerend boek over de vrouwenhaat in de bijbel, waarbij Maria Magdalena als uitgangspunt genomen wordt. Het is schokkend om te zien hoe het standpunt van de vrouw was en dat wat er hierover in de bijbel terecht is gekomen. Het is bijna zonde om meer over de inhoud prijs te geven, omdat het sowieso een boek is wat je ‘moet’ gaan lezen. Het heeft mij aangegrepen, al had het begin voor mij wat opstartproblemen. Er kwamen veel namen in voor en ik moest echt even m’n aandacht er bij houden. Daarna ging het verhaal in rap tempo verder en is het een echte page-turner. Net als ‘Akte van Berouw’ verdient ook dit boek van Chris Houtman wederom de hoogste beoordeling.

Beoordeling 5/5 sterren

De uitverkorene – Igor Znidarsic

Igor Znidarsic woont sinds zijn elfde in Nederland en publiceerde in o.a. HP/De Tijd, Playboy en De Groene Amsterdammer. In 2017 verscheen zijn debuutthriller ‘De Blindganger’ die genomineerd werd voor De Gouden Strop en de Hebban Thrillerdebuutprijs 2017. In 2018 verschijnt het boek ‘De uitverkorene’, die ik ontvang en mag recenseren van Karakter Uitgevers.

Het verhaal speelt zich af in Nederland. Een rijke zakenman komt er achter dat z’n dochter verdwenen is. Rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager van politie Oost-Nederland gaan grondig op zoek, maar ook voor hen blijft de verdwijning in eerste instantie een groot raadsel. Zeker als er vlak daarna weer een gruwelijk verminkt lichaam wordt gevonden in een hotelkamer. Het is schokkend als blijkt dat deze moordenaar een wel heel duidelijk motief blijkt te hebben om te moorden.

In dit boek wordt er gruwelijk in gegaan op hoe een seriemoordenaar denkt, wat er in z’n hoofd om gaat en waar hij de moorden op baseert. Zoals Znidarsic zelf schrijft in zijn lezersbrief ‘De uitverkorene laat de psychologische ontstaansgeschiedenis zien van een seriemoordenaar. Ik kruip in het hoofd van een man die de grens tussen goed en kwaad definitief oversteekt.’

In ‘De uitverkorene’ gaat het om een geradicaliseerde man en wordt er als rode draad diverse Bijbelteksten letterlijk overgenomen. De Bijbelteksten staan in direct verband met de achtergrond van de moorden die hij pleegt. Ik kan me voorstellen dat er lezers zijn die zich gaan ergeren aan de hoeveelheid teksten, maar zelf vond ik het vooral interessant en een mooie verdieping van de verhaallijn.

Een fantastisch boek, gruwelijk, absurd (maar toch waarheidsgetrouw) en een aanrader om te lezen. Uiteindelijk wel wat voorspelbaar, zeker als je over de helft van het boek bent, maar dat maakt het boek niet minder waard. Het liefste lees je dit boek overigens niet lekker chill op je zomerbedje, maar aandachtig en geconcentreerd door de Bijbelse en psychische achtergronden van een geradicaliseerde man.

Beoordeling: 4/5 sterren

Zeven perfecte dagen – Rosie Walsh

“Toen verdween hij. Een ontroerende roman over de allesoverwinnende kracht van de liefde.”

Rosie Walsh komt uit Engeland, woont oorspronkelijk in Bristol. Toen ze in Buenos Aires woonde, maakte een vriendin van haar een soortgelijk iets mee, als waar het boek ‘Zeven perfecte dagen’ over geschreven is. Oftewel de oorspronkelijke titel ‘The man who didn’t call’. Bedankt uitgeverij De Boekerij dat ik alvast een vooruitexemplaar mocht lezen!

Sarah ontmoet Eddie, zonder veel uitleg zorgt dit contact vrijwel meteen voor liefde op het eerste gezicht. Alsof ze elkaar al jaren kennen, alsof ze voor elkaar gemaakt zijn, alsof ze nooit meer zonder elkaar kunnen. Dan moet Eddie weg, op reis, en belooft te bellen zodra die mogelijkheid er is. Dan ontstaat er onrust, want Eddie laat niets meer van zich horen. Sarah zoekt, belt, mailt en informeert, maar van Eddie volgt geen enkel spoor. Ze maakt zich ongerust en heeft veel vraagtekens. Nuchtere vriendinnen stellen haar gerust, want mannen doen dit toch wel vaker? Dan blijkt, vele hoofdstukken later, dat het aan Sarah zelf ligt dat Eddie niets meer heeft laat horen. Maar, kan ze iets aan de reden veranderen?

Het boek is opdragen aan ‘iedereen die ten einde raad was als het beloofde belletje uitbleef. Met name aan degenen die deden alsof ze het niet erg vonden.” Dat is toch al een opvallende, grappige en originele binnenkomer voor de lezer?

Een roman, zelf dacht ik weer zo’n dertien-in-een-dozijn verhaal te gaan lezen over een mislukte liefde, niets was echter minder waar. Het boek bestaat uit drie delen, meerdere hoofdstukken en een aantal brieven. De meeste hoofstukken zijn geschreven vanuit het perspectief van Sarah, maar richting het einde komt ook Eddie aan het woord. Het leest in een lekker tempo, alhoewel ik soms nog wel in twijfel was of dit echt wel een vernieuwende inhoud had. Maar iedere keer kwam ik toch steeds weer verder in een geweldig, uniek liefdesverhaal. Verrassend, zelfs ietwat aangrijpend, met humor en ieder moment vol eerlijke liefde. Ook al berust het verhaal op veel toevalligheden, dat het gebaseerd is op de werkelijkheid is goed waar te namen als lezer. Het ene moment lees je een chicklit, maar het andere moment zit je met je neus midden in een hele fijne, niet-weg-te-leggen roman!

Beoordeling 5/5 sterren

De minnaar – Jet van Vuuren

Jet van Vuuren schrijft thrillers waarin vrouwen de hoofdrol spelen. Dit zijn vrouwen die een tikkeltje verknipt zijn, een beetje moordlustig, maar geven toch een herkenbaar persoon weer. Jet van Vuuren schreef 10 zeer succesvolle thrillers, dit boek ‘De minnaar’ mocht ik lezen van Karakter Uitgevers en is haar 11e thriller.

Oma Charlie Meijer wordt levenloos gevonden, onder aan de trap in haar woning in Amsterdam.  Alles lijkt er op te wijzen dat haar dood niet op een natuurlijke manier is verlopen. Haar kleindochter Dottie vertrouwt het niet en gaat op onderzoek uit. Familiegeheimen blijken centraal te staan. Van het ene verhaal komt het andere en uiteindelijk gaan Dottie en haar moeder op zoek naar de Griekse minnaar van haar oma, op Kreta. Daar aangekomen stijgt de spanning, net als de antwoorden op de vele vragen over de dood van Charlie.

De hoofdstukken worden afgewisseld tussen ‘Nu’ en ‘Toen’

De thriller ‘De Minnaar’ leest prettig weg, maar verveelt mij als lezer wel een beetje. Zelfs het einde (en de vele antwoorden op de vragen rondom de dood van Charlie) waren voorspelbaar. Jammer, want als lezer ben ik gewend dat er zich toch nog een fijne plotwending voordoet. Dat was in dit boek niet het geval. Het stukje op Kreta sprak mij het meeste aan, een beetje meer spanning en een lekkere thrillersetting. Verder bleef het echte thrillergevoel volledig uit, helaas!

Beoordeling 2/5 sterren

Stille Oorlog – Andreas Norman

Andreas Norman is auteur, dichter en scenarioschrijver. Norman heeft jarenlang voor het ministerie van Buitenlandse Zaken in Zweden gewerkt. Hij maakte deel uit van een anti-terreureenheid waarbij hij nauw samenwerkte om terroristische groeperingen te traceren en terreuraanslagen te voorkomen. Deze geheime wereld, die hem fascineert maar ook beangstigd, is de inspiratiebron voor zijn boeken. Van Uitgeverij Karakter mocht ik zijn nieuwste boek lezen en recenseren, dank!

Stille oorlog gaat over de hoofdpersonen Bente Jensen, een Zweedse spion, en Jonathan Green, een man die een undercoveroperatie leidt over de oorlog in het Midden-Oosten. Bente ontvangt een USBstick met informatie over de Britse inlichtingendienst, de inhoud hiervan kan grote consequenties als gevolg hebben en wordt dus angstvallig goed geheim gehouden. Tenminste, dat denkt Bente en haar team. Uiteindelijk blijkt dat er in de privésfeer de nodige leugens zijn, waardoor dit project niet goed dreigt af te lopen. Niet alleen bij Bente, maar ook bij Jonathan worden zakelijke belangen verweven in de privésituatie. Een oorlog, waarbij Bente en Jonathan recht tegenover elkaar komen te staan.

Norman heeft een fijne schrijfstijl, beeldend en toch direct. “Een koude novemberregen heeft Brussel ’s ochtends bereikt en klettert op straten en pleinen, roffelt op autodaken, spettert en ruist om zijn heerschappij over de stad duidelijk te maken.” is  de eerste zin en geeft meteen duidelijk aan hoe zijn manier van schrijven is. Het verhaal begint vrij rustig, maar leest wel prettig. Gaandeweg raak ik wat verveeld en gebeurt er niet zo heel veel spannends. Het is niet zo’n heel dik boek, dus dat is in dit opzicht wel fijn, want naarmate het einde vordert loopt ook de spanning weer een beetje op.

De verhaallijnen lijken wat onwerkelijk. Het is allemaal net een beetje té, zeker als de relaties in de privésfeer er ook zo dik boven op liggen. Er zijn erg veel toevalligheden en dat is nou niet iets wat ik had verwacht van dit boek. Toch ontvangt Stille Oorlog van mij de gemiddelde drie sterren, immers is het wel gewoon een prettig boek om te lezen en hou ik persoonlijk wel van de schrijfstijl van Andreas Norman. Niet meteen een aanrader dus, maar wel goed genoeg om op te pakken en door te lezen.

Beoordeling 3/5 sterren

De (nogal) ijzingwekkende zoektocht van Herre – Marte Jongbloed

Marte Jongbloed kennen we (natúúrlijk) van het eerste deel van deze Herre-reeks ‘De (niet zo) rampzalige avonturen van Herre‘. Deze keer heb ik het boek niet voor een recensie via de uitgever ontvangen, maar waren mijn kinderen de bofkonten die de boeken ‘De (nogal) ijzingwekkende zoektocht van Herre’ kregen. Zij zijn beide namelijk ambassadeur van Marte Jongbloed, doen hun boekbespreking over de boeken van Herre en doen hun uiterste best om zoveel mogelijk stemmen te vergaren voor de Kinderjury 2018. Ook al mochten de kids het boek als eerste lezen, een goede tweede zijn vond ik geen enkel probleem.

Vorig jaar schreef ik in maart een recensie over het eerste deel ‘De (niet zo) rampzalige avonturen van Herre’, wil je die nog een keer lezen? Klik dan hier!

Lees je in het eerste deel over de avonturen die Herre in en om zijn huis beleefde, in dit deel reist Herre helemaal af naar de Noordpool. Waarom? Zoals je in het vorige deel hebt kunnen lezen is z’n vader spoorloos verdwenen, daar hoopt hij dus in dit deel verandering in de brengen. Of dat lukt? Ik zeg nog niets! Als bijna vanzelfsprekend gaat deze grote reis allemaal op z’n Herre’s. Een vliegtuigje dat vliegt op Cola en een boodschap ‘Herre was hier’ in de sneeuw plassen zijn nog niets. Vergeet ook de gênante momenten tussen Silke, de moeder van Herre, en haar nieuwe lover Wallis niet. Ook komt meneer Teunissen weer in het verhaal voor, de oude bekende uit het vorige boek. Een heerlijk compleet boek dus!

Hoe leuk! Allebei mijn kinderen ontvingen in hun boek, een persoonlijke boodschap van Marte Jongbloed en een tekening van Iris Boter. Trots dat ze waren!

Mijn mening? Het is weer net zo’n geweldig leuk en humoristisch boek als het eerste deel. In een lekker tempo beleeft Herre mooie, grappige en gekke avonturen. Niet een te dik boek, maar wel lekker dik genoeg om het niet in één avond uit te kunnen lezen. Ook de illustraties (wederom van Iris Boter) zijn weer erg leuk en vullen het beeld dat de lezer heeft mooi aan. De kids hebben genoten én ik heb genoten van het lezen. Overigens is het ook een prachtig boek om aan een middenbouwgroep voor te lezen, leuke tip voor juffen en meesters dus! Als ambassadeur hebben we inmiddels ook het nieuws vernomen dat er een derde deel onderweg is. We kunnen niet wachten!

Beoordeling 4/5 sterren

Het laatste dat ze deed – Gregg Olsen

Gregg Olsen is een bestseller-auteur die bijna twintig boeken op zijn naam heeft staan. Hij is regelmatig te gast bij verschillende actualiteitenprogramma’s en schrijft daarnaast ook voor de Los Angeles Times en de New York Post. Van Karakter Uitgevers mocht ik het boek ‘Het laatste dat ze deed‘ lezen en recenseren, bedankt!

Het jonge stel Liz en Owen wonen, net als hun buren Carole en David, in een wijk met allemaal perfecte gezinnen. Gezinnen met grote huizen, veel geld en aanzien. Echter vlot het in beide relaties niet erg goed en zijn er de nodige problemen en zorgen binnen hun huwelijk. Voor de buitenwereld is alles in orde, maar de werkelijkheid blijkt helaas anders te zijn.

In alle hectiek, aangezien ze te laat dreigt te komen op haar advocatenexamen, rijdt Liz in haar achteruit hun garage uit, zonder te kijken, zonder na te denken… En dan gebeurt het meest verschrikkelijke wat je zou kunnen overkomen. Een ongeluk, Charlie, het zoontje van de buren Carole en David, is door haar aangereden en ligt languit op hun oprit. Vanaf dat moment wordt het een achtbaan aan emoties, diepe ellende, schuld en angst. Wie zal de waarheid spreken, wie is oprecht, maar vooral… wie niet?

“Kevers rusten nooit. Ze blijven knagen, onhoorbaar maar meedogenloos. Net als schuldgevoelens.” (p7)

Het boek leest lekker vlot weg. Niet te veel denkwerk, alleen moet je als lezer wel even een weg vinden in wie, wie is. De hoofdstukken zijn vrij kort en onder ieder hoofdstuk staat cursief geschreven hoe lang de tijd is gevorderd na de vermissing van Charlie, het zoontje van de buren. Gaandeweg vind ik het een paar keer wel wat langdradig worden. Vervelend vond ik ook dat de politie (logischerwijs) niet over informatie beschikt die jij als lezer hebt, waardoor er soms niet lang genoeg door gezocht wordt bij de juiste persoon. Als er dan eenmaal weer een stukje van de puzzel opgelost is, komt er wel weer wat vaart in. Buiten dat frustrerende elementje en het (af en toe) trage tempo, is het een prima boek om te lezen. Overigens is het niet zo geschikt voor de echte thrillerfanaat, maar wel voor de lezer die interesse heeft in de psychologische kant van hoofdpersonen. Immers is de centrale vraag in het boek naar mijn idee toch wel ‘Waarom doet iemand wat hij doet, laat hij zich beïnvloeden en laat zich meeslepen in de actie van het moment?’.

Beoordeling 3/5 sterren

Noorse Goden – Neil Gaiman

De Engelse Neil Gaiman schrijft voornamelijk science fiction, fantasy en comics. Bij zijn bestsellers heeft hij zich altijd laten beïnvloeden door de mythologie uit de oudheid. Zijn bestseller ‘American Gods’ is momenteel te zien als televisieserie op Netflix. Met zijn boek ‘Noorse Goden’ brak hij al eerder door in de VS, waarbij het nu de beurt is aan Nederland. Van Karakter Uitgevers mocht ik dit boek lezen en recenseren, dank!

Noorse Goden gaat, hoe kan het ook anders, over de Noorse Goden Thor, Odin en Loki. Het boek begint met een boeiende introductie door Neil Gaiman zelf, interessant om te lezen waarom en hoe dit boek tot stand is gekomen. Daarna volgt een uitleg over de ‘spelers’ in het verhaal en komen de hoofdstukken met de diverse mythes aan de beurt. Ieder hoofdstuk beslaat zo tussen de 8 en 15 pagina’s. Lekkere stukjes om even te lezen dus. Het boek eindigt met een verklarende woordenlijst. Dit laatste vond ik toch wel erg fijn, want namen en woorden als Hvergelmir, Niflheim, Yggdrasil en Midgaard zeiden mij anders niet veel. De hoofdstukken zijn allemaal losse mythes, maar Gaiman heeft (op een fijne manier) de verhalen mooi tot een doorlopend geheel weten te vormen. Beginnend met het ontstaan van de werelden tot aan het einde waar de ondergang van de goden beschreven wordt.

Mythen en sagen, een thema dat voor mij helemaal nieuw is als lezer. Niets wist ik af van de typische Noorse goden en ook de wereld waarin dit boek zich af speelt kostte mij, door m’n matige voorkennis, flink wat voorstellingsvermogen. De eerste drie hoofdstukken heb ik dan ook een paar keer opnieuw gelezen voordat ik echt in het verhaal zat en me kon ‘inleven’ in het verhaal. Natuurlijk tig keer bladerend naar de verklarende woordenlijst om een beeld te kunnen vormen van de wereld van deze goden. Gaandeweg bleven de verhalen me boeien en leken ze steeds wat eenvoudiger te lezen, waarschijnlijk was m’n ‘leesknopje’ om. Welkom in het gebied buiten de comfortzone.

“Waar het ijs en het vuur bij elkaar kwamen, smolt het ijs, en in het smeltwater verscheen leven: de gelijkenis van een persoon groter dan werelden, gigantischer dan enige reus die er ooit zal zijn of die ooit heeft bestaan. Het wezen was noch mannelijk noch vrouwelijk, maar tegelijkertijd beide.”

Ik heb genoten van de karakters, van de ‘sprookjesachtige manier’ van doen en denken, van het gebruik van tegenstellingen tussen goed en kwaad. Eigenlijk had ik het niet verwacht, maar zelfs het lezen over reuzen en ‘vacuüm lege ruimtes zonder vorm’ hebben me veel leesplezier gegeven. En laat ik ook niet een applausje voor de kaft van het boek vergeten te geven! Een prachtig zwart met gouden rug en luxe voorkant van het boek. De beoordeling van het boek reikt voor mij persoonlijk toch nog niet tot de top en meer richting het gemiddelde, maar ik kan me wel heel goed voorstellen dat een liefhebber van sage en mythen dit boek tot in de reuzenhemel zal prijzen.

Beoordeling: 3/5 sterren

 

 

Waarschijnlijk is het liefde – P.Z. Reizin

P.Z. Reizin is een Engelse journalist en schrijver. Hij is getrouwd, heeft een dochter en woont in Londen. Het boek ‘Waarschijnlijk is het liefde’ heb ik mogen lezen en recenseren van Uitgeverij Luitingh-Sijthoff. De rechten van het boek zijn verkocht aan meer dan 27 landen. De filmrechten zijn verkocht aan FOX2000 (van oa The Devils Wears Prada en The Hunger Games).

Aidan is een computer en bevriend met Jen. Aiden heeft geleerd om met Jen te kunnen communiceren. Hij ziet haar overal waar ze gaat, wil haar helpen gelukkig te zijn, zoekt zelfs (ongevraagd) voor haar de ideale man. Natuurlijk zorgen dit soort situaties voor hilarische momenten. Ook Aisling is een computer, net als Sinai, die aan het einde van het boek een belangrijke rol gaat spelen.

Een hilarische boek met een unieke verhaallijn over computers die alles weten over het leven van Jen en haar droomman Tom. Al meteen vanaf het eerste fragment in het boek is dit eigenlijk al duidelijk. ‘Jen zit in bad en bestudeert haar gezicht via de selfiecamera van haar tablet. Haar gezicht is 34 jaar, 207 dagen, 16 uur en 11 minuten oud.‘ Een heerlijk boek dat je zonder na te denken kunt lezen, even voor het slapen gaan of straks in de zomer op een ligbedje op het strand. De hoofdstukken zijn vrij kort en springen van Aidan naar Jen en van Aisling naar Tom en Sinai. Een gezellige, overzichtelijke afwisseling. Grappig ook  om de verschillende invalshoeken van de situaties zo te overzien. Gedurende het hele boek lijkt het een wedstrijd te zijn tussen de mens en de moderne computer. Vooral aan het einde van het verhaal komt er een climax en is het de vraag wie sterker is, de computer of de mens. Gelukkig is het een feelgood boek en komt alles, natuurlijk, weer goed.

Het verhaal heeft helaas wel z’n trage momenten, want uiteindelijk is het mooi wel 444 pagina’s dik, maar had dat wat mij betreft toch echt wel de helft minder kunnen zijn. Als het verhaal dus wat meer compact had geweest, zou ik het een geweldig boek gevonden hebben. Nu is het ook een leuk boek, maar krijgt het van mij niet de vijf sterren die het anders wel had kunnen krijgen. Wel een absolute aanrader hoor, dus dit boek in de boekenkast hebben is zeker een must. Ook als fanatiek Thriller-lezer is dit wel een welkome afwisseling om te lezen.

Wil jij dit boek ook graag in je bezit? Vanaf 4 april 2018 ligt het in de winkels!

Beoordeling 4/5 sterren

De Krijtman – C.J. Tudor

Tudor werd geboren in Salisbury en groeide op in Nottingham. Ze stopte op haar zestiende met school en had daarna diverse baantjes. Het idee voor De Krijtman volgde jaren later, toen haar dochter een doos stoepkrijt voor haar verjaardag kreeg. Haar dochter tekende krijtmannetjes op de oprit voor het huis, iets wat ook precies terug komt in het verhaal. De Krijtman is het debuut van Tudor, waarbij de vertaalrechten maar liefst verkochten werden aan 39 landen. Van A.W. Bruna Uitgevers mocht ik dit boek lezen, eerder las ik van deze uitgeverij onder andere de boeken Drie Wensen en De Brabander Bakt.

De Krijtman is de langverwachte thriller van Tudor. Het verhaal gaat over Eddie, de hoofdpersoon, die we kunnen volgen in twee verhaallijnen. De ene verhaallijn vindt plaats in 1986, als Eddie 12 jaar is en de andere vindt plaats in 2016. De beide verhaallijnen wisselen zich om het hoofdstuk af. Centraal in beide verhaallijnen staat niet alleen Eddie, maar ook zijn vriend(inn)en, die samen een hechte groep vormen. Ook nemen de krijtmannetjes in beide verhaallijnen een belangrijke plaats in. Daar waar ze als 12-jarige vrienden gewoon onschuldig geheime boodschappen (in de vorm van krijtmannetjes) tekenen op elkaars stoep en Eddie op de kermis voor het eerst De Krijtman ontdekt, loopt dit 30 jaar later uit tot een onthulling van enkele schokkende gebeurtenissen.

De proloog is kort, maar krachtig. Wat een lekker begin, als je leest “Het hoofd van het meisje rustte op een hoopje oranjebruine bladeren….. De rest van het lichaam lag buiten bereik…” Altijd fijn, die horrorstukjes. Als lezer kom je, gedurende de voortgang van het boek, steeds meer onduidelijkheden, vragen en wendingen van situaties tegen. En, dat is precies wat mij als lezer een onprettig gevoel gaf. Hoe verder ik kwam ik het boek, des te meer ik me aan het afvragen was wat voor verhaal ik aan het lezen was. Al die informatie, de twee verschillende tijdlijnen, het tussentijds oplossen van de vraagtekens in het verhaal… Aan het eind van het verhaal had ik geen voldaan gevoel. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar nee, een goed boek is De Krijtman voor mij helaas niet.

Beoordeling 3/5 sterren