Noorse Goden – Neil Gaiman

De Engelse Neil Gaiman schrijft voornamelijk science fiction, fantasy en comics. Bij zijn bestsellers heeft hij zich altijd laten beïnvloeden door de mythologie uit de oudheid. Zijn bestseller ‘American Gods’ is momenteel te zien als televisieserie op Netflix. Met zijn boek ‘Noorse Goden’ brak hij al eerder door in de VS, waarbij het nu de beurt is aan Nederland. Van Karakter Uitgevers mocht ik dit boek lezen en recenseren, dank!

Noorse Goden gaat, hoe kan het ook anders, over de Noorse Goden Thor, Odin en Loki. Het boek begint met een boeiende introductie door Neil Gaiman zelf, interessant om te lezen waarom en hoe dit boek tot stand is gekomen. Daarna volgt een uitleg over de ‘spelers’ in het verhaal en komen de hoofdstukken met de diverse mythes aan de beurt. Ieder hoofdstuk beslaat zo tussen de 8 en 15 pagina’s. Lekkere stukjes om even te lezen dus. Het boek eindigt met een verklarende woordenlijst. Dit laatste vond ik toch wel erg fijn, want namen en woorden als Hvergelmir, Niflheim, Yggdrasil en Midgaard zeiden mij anders niet veel. De hoofdstukken zijn allemaal losse mythes, maar Gaiman heeft (op een fijne manier) de verhalen mooi tot een doorlopend geheel weten te vormen. Beginnend met het ontstaan van de werelden tot aan het einde waar de ondergang van de goden beschreven wordt.

Mythen en sagen, een thema dat voor mij helemaal nieuw is als lezer. Niets wist ik af van de typische Noorse goden en ook de wereld waarin dit boek zich af speelt kostte mij, door m’n matige voorkennis, flink wat voorstellingsvermogen. De eerste drie hoofdstukken heb ik dan ook een paar keer opnieuw gelezen voordat ik echt in het verhaal zat en me kon ‘inleven’ in het verhaal. Natuurlijk tig keer bladerend naar de verklarende woordenlijst om een beeld te kunnen vormen van de wereld van deze goden. Gaandeweg bleven de verhalen me boeien en leken ze steeds wat eenvoudiger te lezen, waarschijnlijk was m’n ‘leesknopje’ om. Welkom in het gebied buiten de comfortzone.

“Waar het ijs en het vuur bij elkaar kwamen, smolt het ijs, en in het smeltwater verscheen leven: de gelijkenis van een persoon groter dan werelden, gigantischer dan enige reus die er ooit zal zijn of die ooit heeft bestaan. Het wezen was noch mannelijk noch vrouwelijk, maar tegelijkertijd beide.”

Ik heb genoten van de karakters, van de ‘sprookjesachtige manier’ van doen en denken, van het gebruik van tegenstellingen tussen goed en kwaad. Eigenlijk had ik het niet verwacht, maar zelfs het lezen over reuzen en ‘vacuüm lege ruimtes zonder vorm’ hebben me veel leesplezier gegeven. En laat ik ook niet een applausje voor de kaft van het boek vergeten te geven! Een prachtig zwart met gouden rug en luxe voorkant van het boek. De beoordeling van het boek reikt voor mij persoonlijk toch nog niet tot de top en meer richting het gemiddelde, maar ik kan me wel heel goed voorstellen dat een liefhebber van sage en mythen dit boek tot in de reuzenhemel zal prijzen.

Beoordeling: 3/5 sterren