De Brabander Bakt – Hidde de Brabander

Hidde de Brabander wilde jarenlang kunstenaar worden, maar eenmaal geïnspireerd door de bakker aan de overkant van de straat, veranderde hij zijn plannen. Op zijn veertiende besloot hij om de banketbakkerij in te gaan. Jarenlang heeft hij gewerkt bij verschillende patissiers, chocolatiers en uiteindelijk als chef-patissier bij diverse sterrenrestaurants. Toen hij besloot om voor zichzelf zijn opgedane kennis in de praktijk te brengen, startte hij zijn eigen bedrijf ‘Dream of Magnolia’. Op 24Kitchen presenteert hij het populaire bakprogramma ‘De Brabander Bakt’. Van uitgeverij A.W. Bruna mocht ik het matchende boek ‘De Brabander Bakt’ uit proberen en recenseren. Wat een feestje!

Het kookboek van Hidde de Brabander bestaat uit een voorwoord, een toelichting bij de recepten, vier hoofdstukken met ieder een eigen focus, natuurlijk een register en tenslotte een dankwoord. In het voorwoord laat De Brabander je weten dat hij in het 24Kitchen-programma de kijker kennis, inspiratie maar vooral ook plezier in bakken wil geven. Met dit boek wil hij hetzelfde bereiken.

De vier hoofdstukken hebben ieder hun eigen  focus en zijn gericht op de Classics, Desserts, Sweets en Specials. In deze hoofdstukken worden zowel bestaande recepten gedeeld, als ook een aantal nieuwe creaties. In de intro van het hoofdstuk Classics, biecht De Brabander op ‘Ik ben een sucker voor klassiekers’. Klassiekers zijn immers klassiek geworden doordat ze zichzelf als goed product bewezen hebben, zegt Hidde. Een aantal klassiekers uit dit hoofdstuk zijn de appeltaart, de macarontaart en de pavlova. In het hoofdstuk Desserts kun je lezen hoe je onder andere Crème brulée  en harde mokka maakt.

Het volgende hoofdstuk Sweets is niet alleen voor mij, maar zeker ook voor m’n kids, een feestje! Ik lees een recept voor het maken van lolly’s, toverballen en winegums (hoe leuk!). Tenslotte, het laatste hoofdstuk met Specials, waaronder jeneverappels, gevulde crêpes en (m’n favoriet!!) double chocolate cookies. Wat ik zelf verrassend vind, maar daarentegen ook wel erg logisch, is dat er bij geen enkel recept staat voor hoeveel personen het is. Zoals Hidde zelf zegt weet hij niet voor eter je bent en voor welke gelegenheid je het maakt. Achter in het boek volgt een handig register, waarbij je snel je lievelingsrecepten tevoorschijn kan halen.

Wat een schitterend boek en wat een verwennerij om deze als inspiratie te kunnen gebruiken! Het boek De Brabander Bakt staat vol met heerlijke recepten, prachtige foto’s en leuke anekdotes. Een feestje om in huis te hebben, om te gebruiken in de keuken, maar stiekem ook gewoon om in de boekenkast te hebben staan (met de gouden, glanzende letters op de voorkant en de rug van het boek zie je het boek ook echt niet over het hoofd haha). Ik heb al een grote hoeveelheid kookboeken in m’n kast staan, maar dit boek van Hidde de Brabander is zeker een waardevolle aanvulling.

Beoordeling: 5/5 sterren.

 

De niet zo enge buurman – Manon Sikkel

Manon Sikkel debuteerde in 2008 als kinderboekenschrijfster. Met haar serie over Izzylove en Elvis Watt won ze drie keer de Prijs van de Nederlandse Kinderjury en één keer een Pluim van de Senaat. Onlangs verscheen ‘IJzersterke verhalen – Gruwelijk Grappige Griezenverhalen’, dat Manon Sikkel samen met Tosca Menten en Jozua Douglas schreef en dat momenteel in de top 20 van de Bestseller60 staat. Het boek ‘De niet zo enge buurman’ mocht ik recenseren van Uitgeverij Luitingh-Sijthoff.

De hoofdpersoon Grover staat bekend als de enge buurman. Grover is een beetje apart, Grover is een beetje op zichzelf en Grover is een beetje vies, ongewassen en anders dan anders. Maar, is Grover ook eng? De buurkinderen Roxy, Linde en Max vinden van niet. Ze leggen contact met Grover en zoeken zelfs een mannen- en een vrouwenvriend voor hem. Het ene contact verloopt overigens wat beter dan de andere. Ook zorgen ze voor een make-over, maar helaas blijkt dit niet helemaal aan te slaan bij Grover.

Het boek pakte mij al in vanaf de eerste bladzijden, ja zelfs als volwassenen is het boek erg grappig om te lezen. Lekker voor het slapengaan van de kinderen even voorlezen of juist als juf van een middenbouwgroep voor het naar huis gaan. Het verhaal heeft hilarische fragmenten, een lekker tempo zonder saaie stukjes en een geweldige verwoording van situaties en uiterlijke kenmerken. Het hoofdstuk dat me het meest verraste was de situatie tussen buurman Grover, z’n nieuwste vrouwenvriend, haar hondje en het geweer.  Zoiets kom je niet snel in een ander kinderboek tegen, origineel en erg grappig. Het enige ‘minpuntje’ vond ik dat het boek zo snel uit was. Die 133 bladzijden hadden nog wel even door mogen gaan, zo plezierig om te lezen!

“Hij draagt altijd dezelfde kleren en wast zichzelf nooit. Onder zijn oksels groeien grote bossen oranje haar met klontjes erin. En op zijn voorhoofd heeft hij zwerende kosten. Als hij in zijn voortuin zit, dan kun je hem vanaf de straat al ruiken. En dan heeft hij nog geen stinkende boer gelaten.” 

Natuurlijk heb ik ook de mening van m’n kinderen gevraagd. M’n dochter van 9 moest vooral erg lachen om hoe Grover beschreven werd. Hardop lachen tijdens het stil lezen. Het zieligste, tja… dat vond ze tóch het fragment met het hondje. Ze vond het gewoon een beetje verdrietig voor de buurman, immers had hij het helemaal niet zo bedoeld en deed hij juist zo z’n best. M’n zoon van 10 had het boek, net als z’n zus overigens, binnen een paar uur uit. Het grappigste vond hij de fragmenten op de kermis. En echt eng, nee dat vonden ze de buurman allebei niet!

Beoordeling: 4/5 sterren

In het veld – Jesse Loncraine

Jesse Loncraine studeerde Engels aan de School of Oriental and African Studies van de University of London. Hij werkte korte tijd als journalist in Londen en Kenia. Hij houdt zich nu, in New York, bezig met het maken van documentaires over genocide en oorlogsmisdaden. Hij reisde hiervoor naar Kenia, Oeganda, Congo en Libanon. Zijn eerste boek is deze roman ‘In het veld’. Van Karakter Uitgevers mocht ik dit boek lezen en recenseren.

Orin Perth, journalist, heeft Christine Lokela eindelijk gevonden. Een artikel schrijven over haar, dat was zijn doel om naar Oost-Afrika te gaan. Christine is alleen achtergebleven, alleen in haar Afrikaanse dorp, zonder haar man en zonder haar 12-jarige zoon, door de soldaten zijn ze meegenomen. Haar man werd vermoord, haar zoon Paul werd door de militie van een warlord ingezet als kindsoldaat. En Christine, zij is sterk, maar emotioneel, wanhopig en op zoek naar haar zoon.

“De kinderen waren met een lang touw aan elkaar vast gebonden, als een snoer gedoofde kerstlampjes. Paul was de derde van voren. Hij en de andere kinderen liepen in een rij achter elkaar aan, geweren op hun rug gericht, de hete middagzon brandend op hun schouders. Het touw sneed in zijn enkel, en met elke stap verloor hij druppels bloed.”

Een tweede verhaallijn gaat over Liz, de moeder van Orin, en weeft zich passend door het harde verhaal van Christine, Orin en Paul heen. Orin verdwijnt in Afrika plots van de radar, zijn moeder Liz reist hem achterna, ondanks dat ze op dat moment vecht tegen een hopeloos lijkende strijd tegen kanker. Ze wil haar verdwenen zoon terug en zet alles op alles, ook al is het medisch gezien niet handig. Uiteindelijk komen beide verhaallijnen in Oost-Afrika samen, twee moeders, zo strijdvaardig, krachtig en sterk, zo intens moedig op zoek naar hun zoon. Niet het verdriet, de lichamelijke pijn en hun problemen staan centraal. Nee, het doorgaan, het doorzetten en met kracht verder gaan, zonder te zeuren en te klagen, dat is wat in dit verhaal de overhand heeft.

Een aangrijpend verhaal, een filmisch geschreven verhaal ook, waarbij je als lezer de situaties voor je ziet en het liefst de handen voor je ogen doet. Misselijk werd ik van de harde, schrijnende werkelijkheid hoe kinderen de warlord moeten dienen. Vernederend, maar aan de andere kant ook zo prachtig hoe de personen in dit boek, één voor één, zo krachtig naar voren komen. Je voelt als het ware hun moed, terwijl ze hun eigen angst aan de kant zetten. Een verhaal waarbij de liefde van een moeder voor haar zoon boven alles uit stijgt. En dat nog eens keer twee… Een hard en eerlijk verhaal over de gruwelen van kindsoldaten en de warlord. Geen emotionele tranentrekker, maar eentje die de werkelijkheid zo duidelijk laat zien, dat de tranen tijdens het lezen soms toch echt wel in je ogen staan.

Beoordeling 3/5 sterren